de GESCHIEDENIS van M18 tot M71
 
Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd belangrijk genoeg geacht voor Zwitserland om op 3 augustus 1914 een algemene mobilisatie af te kondigen. Drie divisies werden opgericht om de grensverdediging te versterken om een ​​mogelijke overloop van de gevechten op Zwitsers grondgebied te voorkomen. De introductie van de Stahlhelm, Adrian en de Brodie helm door respectievelijk Duitsland, Frankrijk en Engeland, bracht een aantal Zwitsers ertoe om Charles L'Eplattenier, een patriottische beeldhouwer, te vragen om een geschikte tegenhanger te bedenken. Tegen 1916 werd de Zwitserse betrokenheid bij de oorlog steeds onwaarschijnlijker, waardoor L'Eplattenier romantische schilderijen van Zwitserse veldslagen als inspiratie ging gebruiken. Het Zwitserse oorlogsdepartement zocht een stalen helm die vergelijkbaar was met buitenlandse modellen in functioneren, terwijl de helm zich ook moest onderscheiden door zijn esthetische kwaliteiten, maar had zelf nooit de opdracht gegeven om deze helm te ontwikkelen.
 
 
Het resultaat leek wat op de Frans-Amerikaanse type helm "casque Dunand" uit 1916, echter dieper aan de zijkanten en langer op het voorhoofd, terwijl het ook het karakteristieke Zwitserse kruis droeg dat op het voorhoofd is gebosseleerd. Foto hierboven. De uitneembare voering, wordt vastgehouden op een drager van rotan, erboven zitten twee elkaar snijdende bogen met een klein kussen, dat het hoofdgewicht van de helm ondersteunt. De helm werd voor het eerst gepresenteerd aan het publiek op 15 september 1917, toen commandant Tretoyens de Loys ermee poseerde in een ongeautoriseerde fotoshoot die was opgenomen in een nummer van Schweizer Illustrierte. De helm werd, vooral door het Frans sprekende deel van Zwitserland, geprezen om zijn schoonheid, originaliteit en karakter. Hij werd aangeduid als model M17. Een tweede versie van de helm werd nog geproduceerd in 1918, waarbij het vizier kleiner werd. Dit model werd ook verworpen vanwege het moeilijke productieproces en zou worden vervangen door een eenvoudiger model.
 
 
De nieuwe helm was zonder het overbodig geachte vizier en het reliëfkruis, waardoor het mogelijk is om het te vervaardigen uit een enkele plaat nikkelstaal. Kolonel Imboden van het Zwitserse leger was nu formeel en officieel belast met het ontwerpen en maken van de nieuw model helm. Maar in werkelijkheid waren het Dr. Edward Gessler en eerste luitenant Paul Böesch die het hele project hebben uitgevoerd. Gemaakt van 1,5 mm dik mangaanstaalplaat werd dit solide model voor het eerst experimenteel geproduceerd door de Werker-fabriek in Baden en vervolgens door de Metallwaren Fabriek in Zug in oktober 1917. In tegenstelling tot wat vaak te lezen is werd deze helm niet geïnspireerd door een Amerikaanse proefhelm "model 5" maar is gelijktijdig ontwikkeld. De M18 werd in gebruik genomen in het begin van 1918. Het uiteindelijke model werd de groene M18 op de foto hierboven. De M18 werd in 1940 iets aangepast maar in 1943 werden ze allemaal Zwart gespoten met zaagsel en soms zand in de verf.
 
 
L'Eplattenier zag het nieuwe model als een slechte imitatie van de Duitse Stahlhelm, zodat hij in 1919 een rechtszaak aanspande tegen de Zwitserse regering die hem 30.000 Zwitserse franken compensatie uitkeerde. De enige inzet van zijn helm kwam op de dag van de Wapenstilstand, toen troepen toezicht hielden op de voortgang van een algemene staking in Zwitserland. Ook kreeg de firma Bremer Torfwerken uit Berlijn een compensatie gezien het feit dat de nieuwe helm, volgens hen, slechts een imitatie was van het Duitse model 16 met als argument dat het bescherming van cultureel eigendom was.
 
 
Die nieuwe helm werd officieel geïntroduceerd op 12 februari 1918 als een model «Model 1918». Hij was olijfgroen gespoten en had een glad oppervlak. Maar al snel waren er ook tekortkomingen geconstateerd tijdens het gebruik in het veld. Op maanverlichte nachten was de helm zichtbaar op 300 meter en een natte helm refelecteerde het zonlicht. Bovendien was er een geluid en gefluit tijdens het rijden en fietsen door de tocht en bij koud weer een onaangename ervaring zodat de soldaten de ventilatiegaten dicht maakten of een muts onder de helm gingen dragen. In 1943 werd het gladde, olijfgroene oppervlak voorzien van een ruwe laag antracietkleurig zaagsel en lijm, die deze bezwaren moest verhelpen en de camoflage moest verbeteren. Er zijn een aantal varianten die men meestal aanduid als M18, M18/40, M18/43 en M18/63. Die zijn meestal eenvoudig te herkennen aan de liner waarvan er drie soorten zijn.
 
 
Naast de M18 werden er in 1948 Engelse helmen geïmporteerd uit Belgische bestanden. Daar waren aanvankelijk twee modellen in met verschillende liners die ook in België werden gebruikt. De M48 en die werden snel opgevolgd door in Zwitserland zelf geproduceerde helmen van bijna hetzelfde model. In 1962 werd de liner weer eens gemoderniseerd en in alle voorradige helmen geplaatst. Die wordt de M48/62 genoemd, foto hierboven. De M48 was bedoelt voor gebruik in voertuigen en bij de  motorrijders.
 
 
De M18 helm is tot ongeveer 1973 in gebruik gebleven en werd toen opgevolgd door de M71, foto hierboven. De M18 bleef nog lang door diverse diensten in gebruik na de invoering van de M71, zie de witte brandweerhelm hierboven. De M71 wordt vaak te koop aangeboden als parachutistenhelm wat niet juist is. In de jaren 80 ging ook Zwitserland over op kunstof modellen.
 
 
 
 
Experimentele helm van Dunand uit 1916, inspiratiebron voor L'Eplattenier(?)